لافهای مستی

زلف تو

Mon, 2 Mar 2009 13:59:42 GMT

می بارد

درشت و پر رنگ

سفید و شلاقی

می بارد ، شلاقی و ترکه وار

من ، عاشقانه و مبهوت

پشت شیشه ای گرم

رو به رویم سفیدی است و مست

می نگرم

به پشت شیشه ها

به آنجایی که هنوز

بادی نیست تا زلف هایش را برقصاند

ده اسفند ۸۷

وقتی تو نیایی

Mon, 24 Nov 2008 09:38:33 GMT

عکس اینجا

چشمانم خیره به در

با غبار ده ماه و چهارده روز

تو بگو یک عمر

من می شمارم : یک ، دو ، سه ، چهار ....

مثل مثل سوزنبان ، بعد از رفتن آخرین قطار

و مثل مترسک های بعد از برداشت

کاری ندارم و خیره ام

خیره به سفیدی جاده

آن سوی باغ

سبزی جایش را به سرخی داده است

مست ، آشفته ، خراب

من کلیک می کنم ،

وارد می شوم ، اما تو نیستی همچنان

4 آذر 87

شراب

Mon, 27 Oct 2008 02:53:42 GMT

ما را زخیال تو چه پروای شراب است
خم گو ، سر خود گیر که خمنامه خراب است

حافظ

شکستن 1

Mon, 20 Oct 2008 07:56:05 GMT

دست به دست

رعشه ای برجان من

و لبانت

با همان مزه ی گس تابستان

سکوت را

پیکره ای از شکستن جامی تهی

می شکند ، می شکنم ، می شکنی

باید از نو شروع کنم

دست به دست ، رعشه به جان ،

و اینبار

نمی شکند ....

دو روز دگر عید می رسد

Mon, 31 Mar 2008 09:04:21 GMT

سیمین بهبهانی

همیشه دلم شور می زند، همیشه همین اضطراب من
ترقه ناگاه می شود که می ترکد روی خواب من

چه می شود آیا چه می شود؟ به هرکس و هرجا که می رسم
همیشه همین پرسش من است، نمی رسد اما جواب من

مضرت ذرات را بگو که قدرت تخریب تا کجاست؟
تصور این آخرالزمان، گذشته زحد نصاب من

نشانه ویرانی دو شهر به روی دلم مانده چون دو زخم
گواه به جنگ و جنون بس است، همین دل و این التهاب من

گشودن دالان به زیر خاک، کنام و نهانگاه اژدهاست
ز خوفه او تیره می شود زمین پر از آفتاب من

خدا اگر از هسته نبات خراب جهان را درست کرد
بشر کند از هسته جماد درست جهان را خراب من

دو روز دگر عید می رسد، بگو که دلم شکوه کم کند
مگر که بخندم به هر چه هست مگر که بکاهد عذاب من

مگر برسانم به اهل دل سرود و درود و خجسته باد
مگر که بنوشند تشنگان زشعر روان تر زآب من

همیشه دلم شور می زند اگر چه بگوید رفیق شوخ
که نغمه ماهور بایدش ز چنگ من و از رباب من