سیمین بهبهانی

همیشه دلم شور می زند، همیشه همین اضطراب من
ترقه ناگاه می شود که می ترکد روی خواب من

چه می شود آیا چه می شود؟ به هرکس و هرجا که می رسم
همیشه همین پرسش من است، نمی رسد اما جواب من

مضرت ذرات را بگو که قدرت تخریب تا کجاست؟
تصور این آخرالزمان، گذشته زحد نصاب من

نشانه ویرانی دو شهر به روی دلم مانده چون دو زخم
گواه به جنگ و جنون بس است، همین دل و این التهاب من

گشودن دالان به زیر خاک، کنام و نهانگاه اژدهاست
ز خوفه او تیره می شود زمین پر از آفتاب من

خدا اگر از هسته نبات خراب جهان را درست کرد
بشر کند از هسته جماد درست جهان را خراب من

دو روز دگر عید می رسد، بگو که دلم شکوه کم کند
مگر که بخندم به هر چه هست مگر که بکاهد عذاب من

مگر برسانم به اهل دل سرود و درود و خجسته باد
مگر که بنوشند تشنگان زشعر روان تر زآب من

همیشه دلم شور می زند اگر چه بگوید رفیق شوخ
که نغمه ماهور بایدش ز چنگ من و از رباب من

شب بود و صدای تاریکی

دروغ و همهمه

 و این ترسناکی دیوار همسایه

شب بود و تردید ِ نا بهنگام وجود

یک سبد بی کسی

و «آسمان رعد»ی که می افزود ترس را

آری شب بود ، من و تنهایی

غرور نا طلبیده ی صبح

که گوش می نواخت و جان

باید درنگ را

پاره ،  به گوشه ای می فروختم

و زندگی می ساختم

از رنگ ِعشق معجونی

و از تاریکی طنابی

برای فرار از دیو ترس

باید نیم دلم

آنگاه که تازه شکل گرفت

جایش می گذاشتم

مثل ستاره های نیمه جان

حرکت به سوی نور را خواستم

با یک هزار سبد دلتنگی

راه دراز گویی ندارد پایانی

و من همچنان با اشتیاق

می روم تا رسیدن به دیوار انتها

هر چند که یک عمر دویده ایم

اما کو پایانی

که آرام گیرد دل ِ خسته ی ما

با این همه درد و گریز

باز می روم و می روم

تا ته دنیای خیال ....

                                                                به اشکان سیگارچی ، برادرم

در فراخ ابرها

              بسوی آفتاب

نزدیک ِ خدا

او نشسته بود

بر لب جویبار آزادی

               در کنار افسانه های کهن

  مردی بزرگ

               با چشمانی به رنگ بهشت

            نظر به دور دست ها

به آفتاب ابدی

به خانه ی جدید

                    برای جاودانگی

لذت ِ اینجا بودن

           شوری عاشقانه دارد

اما افسوس

درد ِ دوری را نمی توان تحمل کرد

با لبانی لبخندناک

با خنده های دلنشین

                             آمد به جانم

و دست بر شانه های خسته ام نهاد

گفتم از آن همه دلتنگی

از غصه های فراغ

از زجه های مادر

و از ناله های پدر

از خالی بودن یک صندلی

از بشقاب بی صاحب

از یک ساز بی نوا

و از دوری ، دوری ، دوری

باز لبخند زد

انگار چیزی نشنید

مرا بوسید و رفت

و انگار     خوابی که خواب نبود

زندان لاکان رشت – 13 اسفند 1384

دقت که می کنم
                      از دور ها می شنوم 
                                                صدای خسته ی موج را

گویی همین نزدیکی ها

                             قایقی بر باد می لغزد

درد آور است ، عادت به زندگی  کردن
                                                وقت را پی پول دادن

                                                خدا را بندگی کردن

من از ازل خسته بوده ام

مست  ، خرامان ، نفس کش مانده ام         

یکبار دیگر خط می کشم به مساله ام

     شاید اینبار نقش من زنده نبودن شود

آفتاب
بی آنکه به بودن مان فکر کند
باز غروب می کند

The Sun
 doesn't care about our being
goes dowm once again